برای رسیدن به تهران لحظه شماری می کرد. اسم کوچه ها و خیابان ها یادش نمی آمد. اصلا اهمیتی هم نداشت. فقط باید از فرودگاه می رفتند به سمت آپارتمان کوچکشان در تهران، دیگر چیزی مهم نبود. فقط می خواست هر چه زودتر خود را در حیاط آن آپارتمان قدیمی ساخت شش واحده  برساند. دلش می خواست هرچه زودتر ببیندش. تمام مسیر مهرآباد تا خانه را به تصویرسازی صحنه ی بر خوردشان گذرانده بود. اصلا تمام دلیل و شوق و ذوقش برای برگشتن، دیدن او بود. وقتی رسیدند ساعت حدود هفت صبح بود. ظاهرا همسایه ها هنوز خواب بودند. آرام پله ها را بالا رفتند تا به واحد چهارم رسیدند. دلش می خواست همان اول زنگ واحد یک را می زد و لحظه ای می دیدش، ولی این کار فقط یک خواهش درونی بود و امکان انجامش نبود. دو سه ساعتی را به استراحت و خوردن صبحانه گذراندند. دلش طاقت نیاورد، به بهانه ای از خانه بیرون زد، دلش می خواست خودش را به حیاط برساند، حیاطی که همه ی خاطرات خوش بچگی اش را برایش بازسازی می کرد. صدای آژیر قرمز، نور قرمز هواپیماها، صدای انفجار موشکها، بازیها و شادی های کودکانه، خاله بازی ها، ترک دوچرخه سوار شدن ها، چقدر دوست داشت همیشه ترک دوچرخه اش سوار شود..... خاطرات گذشته چنان او را در خودشان غرق کرده بودند که به زحمت متوجه باز و بسته شدن درب واحد یک شد. هنوز چند پله به واحد یک مانده بود. صدای درب لبخند روی لبانش را عمیق تر کرده بود، قلبش از شدت خوشحالی چنان به تپش افتاده بود که نفس کشیدن را برایش سخت کرده بود. ولی ناگاه لبخند محو شد و تپش به ایستایی شکنجه آوری تبدیل شد. کسی که از درب بیرون آمده بود غریبه ای بود که او را نمی شناخت. آنها از آنجا رفته بودند.